Ja. Polyurea is uitstekend bestand tegen zowel chloor als zoutwater. Het materiaal wordt niet aangetast door de chemicaliën die in zwembadwater gebruikt worden en is daarom geschikt voor zowel klassieke chloorbaden als zoutelektrolyse-systemen.
Dit maakt polyurea bij uitstek geschikt voor zwembaden aan de kust, waar zout in de lucht en in het water normaal gesproken veel materialen sneller laat verouderen.
Doordat de coating naadloos en gesloten is, kunnen water en chemicaliën ook nergens onder de laag kruipen. Dat voorkomt de schade die bij tegels en voegen na verloop van tijd vaak ontstaat.
Bestendigheid betekent niet dat het waterbeheer minder belangrijk wordt. Een correct gevoerde waterbalans blijft nodig, ook voor uw installatie en uw eigen comfort. Overdosering van chloor of zout, en middelen waarvan de verenigbaarheid niet vaststaat, vallen buiten de garantie.
Verder vervangt de coating uw zoutwaterinstallatie niet. Die blijft het water desinfecteren, terwijl de coating ervoor zorgt dat de schaal daar jarenlang tegen kan. Twijfelt u over een middel, vraag het ons dan liever vooraf.
Dit doen wij zelf aan de Costa Blanca: waterdichte zwembadcoating van polyurea
Wat zout water met een zwembad doet
Bij zoutelektrolyse maakt een cel chloor uit het zout dat in het water is opgelost. De concentratie ligt rond vier tot zes gram per liter, een fractie van zeewater, maar genoeg om materialen aan te tasten die daar niet voor zijn gemaakt.
Zout trekt in poreuze materialen. In pleister en voegen kristalliseert het bij verdamping en drukt het de poriën van binnenuit kapot. Daarom brokkelen voegen af, slaat natuursteen rond het bad wit uit en roesten schroeven en bevestigingen die bij chloorwater nog jaren meegingen.
Een zwembad is pas echt zoutbestendig als alles wat met het water in contact komt dat is: de schaal, de randen, de metalen onderdelen en de installatie. De coating lost het eerste op, de rest verdient bij een renovatie dezelfde aandacht.
Waarom polyurea er wel tegen kan
Polyurea is een gesloten, niet-poreus membraan. Zout kan er niet in trekken en dus ook niet van binnenuit kristalliseren. Er zijn geen voegen waar water en chemie langs naar beneden sijpelen, en de laag hecht over het volledige oppervlak, zodat er niets achter kan komen.
Het membraan wordt door zout en chloor in de concentraties van zwembadwater niet aangetast. Hetzelfde type membraan wordt gebruikt in drinkwaterreservoirs, irrigatiekanalen en bakken met zeewater; in dat laatste geval ligt het zoutgehalte vele malen hoger dan in uw bad.
De osmoseblazen die polyester baden plagen, waarbij water door de gelcoat in het laminaat trekt, kent polyurea niet: zwembadwater dringt niet door het membraan. Vocht kan wel van de andere kant komen, uit een natte of nog niet uitgeharde schaal. Daarom coaten wij alleen een droge ondergrond en werkt de primer als dampscherm.
Chloor, shockbehandeling en pH: wat wel en wat niet
Een normaal gevoerde waterbalans, met een pH tussen 7,2 en 7,6 en een vrij chloorgehalte van één tot drie milligram per liter, belast de coating niet. Een shockbehandeling na een feest of een hittegolf is ook geen probleem, mits het middel oplost en de pomp draait.
Wat u wel vermijdt: chloortabletten of granulaat die op de bodem blijven liggen. Op die plek ontstaat een extreem hoge concentratie die de toplaag plaatselijk kan bleken. Los granulaat eerst op in een emmer, of gebruik de doseerder bij de skimmer.
Een pH die weken te laag staat maakt het water agressief, ook voor uw installatie. Hij vreet aan metaal en haalt de glans van de toplaag. Zuurwassen van de schaal, zoals bij tegels en gresite gebruikelijk is, is bij een coating niet nodig en niet verstandig.
Overstappen op zout nadat het bad gecoat is
Dat kan zonder meer. De coating merkt het verschil niet. Waar u wel op let, zijn de metalen delen: ladders, de ringen van de lampen, de schroeven van skimmerdeksels en de bevestiging van de trap. Kies daarvoor roestvast staal van de hoogste kwaliteit en laat een zoutwaterinstallatie altijd goed aarden.
De randstenen en de natuursteen rondom zijn de tweede aandachtsgroep. Zout spatwater dat opdroogt laat daar witte uitslag en afschilfering achter. Een impregnering van de randen hoort daarom bij een goede ombouw naar zout.
Wij sluiten de coating aan tot aan de rand en om elke doorvoer heen. Zo blijft de schaal zelf buiten de discussie en concentreert het onderhoud zich op de onderdelen die er echt gevoelig voor zijn.
De waterlijn krijgt het zwaarst te verduren
Onder water slijt een polyurea coating nauwelijks. De zone die het meest te verduren krijgt is de waterlijn: daar komen zon, verdamping en chemie samen. Zout en kalk slaan daar neer als het water verdampt, precies zoals een glas met zout water een rand achterlaat.
Op tegels en gresite hecht die aanslag in de voegen en in de poriën. Op een glad, gesloten oppervlak blijft hij aan de buitenkant zitten en veegt u hem met een zachte spons en een mild, verenigbaar middel weg.
Hogedruk, schuursponzen en zuur zijn daarbij overbodig en ongewenst. Ze beschadigen de toplaag en halen de glans weg, terwijl de aanslag met wat geduld gewoon loslaat.
Wat buiten de garantie valt, en waarom
Wij geven tien jaar garantie op de waterdichtheid van het systeem bij normaal gebruik en correct onderhoud. Normaal gebruik betekent een waterbalans binnen de gangbare waarden en alleen middelen waarvan de verenigbaarheid vaststaat.
Buiten de garantie vallen schade door overdosering van chloor of zout, door middelen waarvan niet bekend is hoe ze op de coating werken, door hogedrukreiniging boven de aanbevolen waarden en door een bad dat langdurig leeg in de zon staat.
Dat zijn geen uitzonderingen om de garantie te ontlopen, maar precies de situaties waarin elk zwembadmateriaal lijdt. Een eenvoudig logboek van uw waterwaarden maakt een eventueel garantiegesprek voor beide kanten makkelijk.
Zeelucht, spatwater en zout buiten het bad
Aan de kust zit het zout ook in de lucht. Dakterrassen, balkons en zwembadranden in de eerste rij aan zee krijgen dagelijks een film van zoutaerosol. Beton, voegen en metalen leuningen verweren daardoor zichtbaar sneller dan een paar kilometer landinwaarts.
Een polyurea membraan verweert daar niet van, net zo weinig als onder water. Voor een dak of terras op een zeefront is dat een van de redenen om voor een gesloten laag te kiezen in plaats van voor tegels met voegen.
De metalen details blijven ook daar het zwakke punt. Afvoerroosters, de staanders van een balustrade en bevestigingen in roestvast staal van gewone kwaliteit roesten aan zee binnen enkele jaren; dat is geen gebrek van de coating, maar wel iets om bij een renovatie meteen mee te nemen.
Onderhoud bij zout- en chloorwater
Controleer wekelijks de pH en het chloorgehalte, en bij zout ook het zoutgehalte en de kalkhardheid. Een elektrolysecel verhoogt de pH geleidelijk, dus bij zoutbaden is bijsturen met een pH-verlager de meest voorkomende handeling.
Neem de waterlijn regelmatig af voordat de aanslag zich vastzet, spoel de randen na warme dagen af met zoet water en houd de filterinstallatie schoon. Meer vraagt de coating niet.
Laat het bad in de winter niet leeg staan. Grondwaterdruk, uitdroging en zon belasten een lege schaal veel zwaarder dan een gevulde, ongeacht het soort water erin.
Zout of chloor: maakt het uit voor de keuze van de coating
Voor de coating niet. Beide systemen desinfecteren uiteindelijk met chloor, het ene uit een jerrycan, het andere uit zout. Polyurea kan tegen beide en u hoeft bij het coaten nog niet te kiezen.
Voor de rest van het bad maakt het wel uit, en daar adviseren wij eerlijk over. Zout is comfortabeler voor huid en ogen en vraagt minder gesleep met chloor, maar het stelt hogere eisen aan metaal en natuursteen. Wie die onderdelen bij de renovatie meeneemt, heeft daar jarenlang plezier van.
Klaar voor een waterdichte oplossing?
Vraag vrijblijvend een offerte op maat aan. Wij reageren binnen 24 uur.
Vraag gratis offerte aan