Polyurea of een liner voor mijn zwembad: wat is het verschil en wat kiest u?

Bij een liner wordt de schaal eerst glad afgewerkt, want elke oneffenheid tekent zich af in het folie. Daarna wordt het folie op maat gemaakt, worden de banen op de naden aan elkaar gelast en wordt het geheel in het bad gehangen, strak getrokken en in de randprofielen vastgezet, waarna de inlaten en de skimmer worden doorgezet en afgekit.

Bij het gespoten systeem gaat de meeste tijd in de voorbereiding zitten: oude lagen eraf, scheuren herstellen, reinigen en vlak maken, waar nodig met een egalisatielaag van cementgebonden mortel, ongeveer 15 kilo per vierkante meter voor een laag van een centimeter. Daarna volgt in twee lagen de hechtprimer voor onderdompeling, samen ongeveer 500 gram per vierkante meter, die tegelijk als dampscherm werkt. Het polyurea-membraan wordt in één doorgaande, naadloze laag gespoten, ongeveer 2 kilo per vierkante meter, met een einddikte van minimaal 2 millimeter. Daaroverheen komt met de roller in twee lagen de UV- en slijtlaag, samen ongeveer 400 gram per vierkante meter.

Een liner ligt er meestal in een of twee dagen in en het bad kan daarna snel worden gevuld. Een complete renovatie met het gespoten systeem duurt gemiddeld vijf tot tien werkdagen; het spuiten zelf is bij een gemiddeld bad werk van één dag. Vullen mag pas na zeven dagen, omdat de toplaag die tijd nodig heeft om uit te harden.

Een liner is plat materiaal dat in een driedimensionale vorm moet worden gedwongen. Bij een rechthoekig bad met een rechte trap lukt dat netjes. Bij een romeinse trap, een zitbank, een nis voor de verlichting, een uitsparing bij de overloopgoot of een gebogen vorm moet het folie zijn overtollige materiaal ergens kwijt, en dat wordt een plooi of een extra lasnaad. Beide zijn zwakke plekken: een naad kan loslaten en in een plooi blijft vuil staan.

De spuitmond volgt de schaal zoals hij is, over de neus van elke trede en tot in de binnenhoek van een nis, en levert overal dezelfde doorgaande laag. Hoe grilliger uw bad is gevormd, hoe groter dat verschil uitpakt.

Een liner wordt doorgaans na ongeveer 8 tot 12 jaar vervangen. Dat is geen mankement maar de normale gang van zaken: het folie verkleurt, wordt stugger en de naden en randprofielen raken op. Reken dus niet op één ingreep, maar op een ingreep die zich herhaalt, telkens met leeghalen, demonteren, plaatsen en opnieuw in bedrijf stellen.

Op het gespoten systeem geven wij tien jaar garantie op de waterdichtheid en tien jaar op de hechting. De verwachte levensduur is 15 tot 25 jaar. Dat is een verwachting en nadrukkelijk geen garantie. In vervangingsrondes gerekend zit daar het verschil: in de periode dat een gecoat bad naar verwachting nog dienstdoet, is een liner in de regel al meer dan één keer vernieuwd.

Folie is kwetsbaar voor scherp en zwaar. Een omvallende parasolvoet, een steentje onder een schoenzool of een hond die zich met zijn nagels uit het bad klimt zijn de klassieke oorzaken. Een klein lek kan onder water met een plakker worden gedicht, wat vaak jaren houdt, maar de plek blijft zichtbaar. Zit de schade op een naad of in een plooi, dan is plakken zelden blijvend.

Het gespoten membraan is taaier en heeft geen naden waarlangs schade zich uitbreidt. Bij mechanische schade wordt de plek opgeruwd, gereinigd en met hetzelfde systeem bijgewerkt, zodat er weer één geheel ontstaat. Vlak daarna ziet u nog een klein verschil in glans; na een seizoen zon en water valt dat nauwelijks meer op. Mechanische schade valt bij beide systemen buiten de garantie.

In kleur bent u bij beide vrij: liners hebben vaste kleuren en dessins, en bij de gespoten toplaag zijn vrijwel alle RAL-kleuren mogelijk, omdat het pigment door die toplaag zelf gaat. Onder de voeten voelt een liner zachter aan; de gespoten laag voelt vaster, als een gladde wand die in de zon snel op temperatuur komt.

Polyurea is bestand tegen chloor, zout water en zwembadchemicaliën en blijft daarbij elastisch. Bij een liner zit het gevoelige punt in de naden, de plooien en de aansluitingen: daar hecht biofilm zich het makkelijkst, daar ontstaat donkere aanslag en daar komt u met een borstel het slechtst bij. Op een naadloze laag gaan borstel en robot gewoon over een doorlopend vlak.

Aan de Costa Blanca komt de zon erbij. Felle instraling, hoge UV-belasting en grote temperatuurverschillen laten een schaal hier meer werken dan in Noord-Europa. Een liner verkleurt daardoor merkbaar, vooral op de waterlijn, terwijl het membraan elastisch blijft en beweging in de ondergrond overbrugt.

Een liner hangt in de schaal en verbergt wat eronder zit: een oude, gevlekte wand met hier en daar een scheur ziet u niet meer terug. Een coating doet het omgekeerde, want die wordt onderdeel van de schaal en volgt dus ook alles wat daar niet in orde is. Daarom moet de ondergrond eerst worden hersteld, gereinigd, vlak gemaakt en droog genoeg zijn.

Dat pleit soms vóór de liner: is de schaal alleen cosmetisch slecht, dan bent u er snel mee klaar. Het pleit ook tegen de liner, want een probleem gaat onder het folie gewoon door. Water dat van buitenaf tegen de schaal drukt of een scheur die nog beweegt, meldt zich later alsnog, met dit verschil dat u het niet meer ziet aankomen.

De meest gemaakte fout is de twee alleen op de aanschaf vergelijken en de rest weglaten: de staat van de schaal, de vorm van het bad en het aantal keren dat u de ingreep wilt herhalen. De tweede fout is coaten op een ondergrond die daar nog niet klaar voor is; restvocht, een scheur die nog beweegt of een verkeerd behandelde dilatatievoeg geven later problemen en vallen buiten de garantie. Andersom leeft het misverstand dat een liner geen onderhoud vraagt: randprofielen, kitwerk en de aansluitingen bij skimmer en inlaten laten het water als eerste gaan, lang voordat het folie zelf op is.

Is het budget beperkt en ligt daar echt de grens, kies dan de liner; een net geplaatste liner is beter dan een half uitgevoerde coating. Verkoopt u de woning binnen afzienbare tijd, dan betaalt de langere levensduur zich voor u niet meer terug. Bij een vakantiewoning met licht gebruik weegt dat verschil eveneens minder zwaar.

Wordt het bad binnen een paar jaar vergroot, van vorm veranderd of vervangen, kies dan geen systeem dat op een levensduur van 15 tot 25 jaar is gebouwd. En zet de schaal nog, bijvoorbeeld bij nieuwbouw of na grondwerk vlakbij, dan is wachten verstandiger dan doorzetten; een liner overbrugt die periode tot er rust in de constructie zit. Wij zeggen dat liever vooraf dan achteraf.

Welke van de twee bij uw bad past, blijkt meestal snel als iemand ter plaatse kijkt naar de staat van de schaal, de vorm, het gebruik en de jaren die u er nog van wilt hebben. Die inspectie is kosteloos en kan ook aan de hand van foto's; de offerte volgt binnen 24 uur. Komt daaruit dat een liner het verstandigst is, dan zeggen wij dat gewoon.